آيا مردم و بزرگان انقلاب در پيروزي انقلاب وحدت قبيلگي داشتند؟!

در دهه فجر انقلابي هستيم که با وحدت مردم و بزرگان انقلاب، حول محور شعارهاي اصلي انقلاب که از سوي حضرت امام خميني(ره) بيان ميشد به پيروزي رسيد، بدون اين که روي جزئيات آن و شيوه تحققشان وحدت کاملي وجود داشته باشد و همين که روي اسلام، استقلال، عزت ملي، مخالفت با استبداد، استکبارستيزي، عدالت جويي، خدمت به محرومان و… اتفاق نظر داشتند، متحد شدند و وحدت گفتماني بيشتر نيز در مسير انقلاب حاصل شد.

حالا اگر در مراحل نفس گير پيروزي انقلاب، بزرگان انقلاب ميگفتند «تا وقتي که روي تمام جزئيات به اشتراک نظر نرسيده باشيم، نبايد متحد شويم و چنين اتحادي را وحدت قبيلگي و براي رسيدن به قدرت و نامشروع ميدانيم، چرا که برخي از حاميان انقلاب با هم اختلاف نظر دارند»!، هرگز انقلاب به پيروزي نميرسيد و ايران عزيز نيز هنوز کشوري وابسته، ذليل، زير يوغ مستکبران عالم، بله قربان گو، بي بندوبار و استحاله شده بود.

البته کسي نميگويد که انقلاب به همه اهداف و آرمانهايش رسيده است چرا که در رسيدن به برخي از اين شاخصها کم کاري شد و برخي مثل عدالت، استقلال، اسلاميت و… نيز اينقدر آرماني هستند که فقط ميتوان در مسيرشان گام برداشت ولي در طول مسير انقلاب، مدام بايد اين شاخصها به خصوص در گفتمان امام و رهبري مد نظر قرار داد و از مسئولان مطالبه نمود.

امروز هم ميتوان با اعتقاد به اصول انقلابي گري مانند توجه به محرومين، فسادستيزي، استکبارستيزي، عدالتخواهي، اهتمام به فرهنگ اسلامي ايراني، ولايتمداري، مبارزه با اشرافيگري و… براي حرکت در مسير انقلاب به وحدت رسيد، وحدتي که با روحيه مطالبه گري ادامه يابد و به صرف يک انتخاب و به کناري نشستن ختم نشود و چنين اتحادي که هدف اصليش حفظ منافع انقلاب و مردم است را وحدت قبيلگي خواندن نميتواند منصفانه باشد.

و امروز جبهه مردمي نيروهاي انقلاب اسلامي بادغدغه توقف هجمه اي که به منافع مردم و شاخصهاي انقلابي صورت گرفته به ميدان آمده است تا با اشتراک نظري که درباره شاخصهاي انقلاب بين قاطبه مردم و چهره هاي انقلابي وجود دارد، مانع استمرار روند تنازل از اصول انقلاب شود و براي حرکت قطار انقلاب در ريل حمايت از محرومان، فسادستيزي، عدالتخواهي، استکبارستيزي، استقلال، پيشرفت و… به وحدت گفتماني برسند.