امام حسين(ع) به عزاداري و اشکهاي ما نياز دارد؟!

امام حسين(ع) به اشکهاي ما محتاج نيست همانطور که خداوند به خون امام حسين(ع) و يارانش نياز نداشت؛ ليکن همانطور که حفظ راه خدا، دين خدا و محقق کردن دستورات الهي، نيازمند مجاهدت، جهاد و خون فشاني است، پاسداشت مجاهدتهاي خون خدا و يارانش نيز به همت، معرفت، محبت و اشک نيازمند است.

امام حسين(ع) با گذشتن از همه تعلقاتش، دين خدا را از شر دشمنانش حفظ کرد و بازخواني حيات و جهاد امام حسين(ع) به خصوص اگر با عشق، عبرت و عبره (اشک) همراه باشد، حفظ حاصل مجاهدت امام حسين(ع) که همان احياي دين خدا بود را موجب ميشود و دقيقاً به همين علت است که امام خميني(ره) فرمود، اين محرم و صفر اسلام را زنده نگه داشته است.

امام حسين(ع)، تا ابد سفينه نجات است و اين ماييم که محتاجِ توسل به او هستيم. عزاداري و گريه با معرفت براي او، درجات علمي، اخلاقي و معنوي ما را ارتقا ميدهد. عزاداراني که بتوانند کل يوم عاشورا و کل ارض کربلا را بفهمند، امام زمان خويش و مسلمِ امامش را بشناسند و در برابر ابزارهاي يزيديان زمان، فريفته و مرعوب نشود، در صحنه هاي حساس عصر نيز «کوفي عاقبت» نخواهند شد.

آن عزاداريهايي که بر شور و شعور مي افزايد و به عزاداران بصيرت در نظر و شجاعت در عمل ميدهد، موجب ترس و واهمه دشمنان حق و حقيقت ميشود و به همين دليل است که در ايام عزاداري براي امام حسين(ع)، دشمنان اسلام با تمام رسانه هايشان، براي بي رغبت کردن و بازداشتن مردم از برگزاري مراسم عزاداي و حضور در آنها، به هر شيوه و شبهه اي دست ميزنند و بعضاً هم ميکوشند تا فرهنگ عاشورا را تحريف کنند.

هرچند عزاداريها، توسلات و صلواتهاي ما، در برابر مقامات معنوي امام حسين(ع) ارزشي ندارد تا بتواند به امام حسين(ره) نفعي برساند، ليکن فضل خداوند، بيکران است و اصلاً از همين فضل خداست که ما گناهکاران بر محمد و آل محمد (ص) سلام و درود ميفرستيم و يا پس از صلوات تشهد نماز، با ذکر «وتقبل شفاعته وارفع درجته»، براي پذيرفش شفاعت و ترفيع درجه ايشان دعا ميکنيم.