دوقطبي سازي اشتباه و از پيش باخته حسن روحاني

اگرچه تقريبا 3 سالي هست که شاهد طعنه و کنايه هاي بعضاً بي ادبانه روحاني خدمت مقام معظم رهبري هستيم ولي متأسفانه اين ادبيات در چند روز اخير به صورت عجيبي اوج گرفته است که برخي تحليل گران از آن به عصبانيت ياد کردند، اما به نظر ميرسد اين ادبيات وقيحانه دربرابر مقام معظم رهبري، ناشي از خلاء وجود دوقطبي براي روحاني است. روحاني نتوانسته يک شخصيت دوقطبي ساز مثل احمدي نژاد در برابر خود دست و پا کند و از آنجا که عملکردي براي ارائه و طبعاً بختي براي پيروزي در فضاي منطقي ندارد، ميکوشد به هر بهانه اي، فضا را به سمت احساسي شدن، متلک پراني و در صورت کم آوردن مظلوم نمايي پيش ببرد. روحاني ميکوشد در اين خلآ عملکردي، شخص مقام معظم رهبري را به عنوان قطب مقابل خود نشان دهد و حداقل از قِبل اين سياست، نظر برخي اصلاح طلبان راديکال را به حمايت از خود جلب کند. حال اين که او در اين مواجهه قطعاً از پيش بازنده است، چرا که هرقدر مقام معظم رهبري در مطالباتشان، مؤدبانه، منطقي، منصفانه، دلسوزانه و براساس منافع ملي حرکت ميکنند، روحاني با ادبيات وقيحانه، مغرضانه، غيرمنطقي و منفعت جويانه برخورد ميکند و اين در صورتي است که مطمئناً يکي از دلايل ريزش محسوس آراي روحاني، به غير از عملکرد ضعيف او در تحقق شعارهايش، ادبيات زشت او در برابر منتقدان و حتي مردمي است که به او رأي ندادند و حتي رأي دادند و الان از او تحقق شعارهايش را مطالبه ميکنند. امروز اما او همان ادبيات زشت را در برابر رهبري که محبوبيتي بي نظير دارد به کار ميگيرد که اين رفتار قطعاً به شتاب يابي افول محبوبيت او منجر خواهد شد، ضمن اين که مقام معظم رهبري مطمئناً برخلاف خواسته روحاني، وارد اين بازي نخواهد شد و در اين ميدان هم عملکرد خود روحاني هست که در برابر روحاني قرار خواهد گرفت.