درباره سخن روحاني درباره انداختن قطعنامه هاي سازمان ملل در منقل

آقاي روحاني ديروز (95/12/7) در سخنراني خود در جمع مجريان انتخاباتي درباره قطعنامه هاي سازمان ملل گفت:

«برخي فکر ميکردند منقل در کنار دستشان است و قطعنامه هاي سازمان ملل را داخل منقل مي اندازند و تمام ميشود.»

با توجه به سابقه جسارتهاي قبلي و روحيه پرخاشگري وي در برابر منتقدان و حتي شخص مقام معظم رهبري، برخي رسانه ها و اشخاص، سخنان فوق را با هشدار مقام معظم رهبري خطاب به نامزدهاي رياست جمهوري آمريکا که حرف از پاره کردن برجام ميزدند مرتبط دانستند. مقام معظم رهبري در 25 بهمن امسال در اين خصوص اينچنين فرموده بودند:

«برجام را ابتدائاً نقض نخواهيم کرد امّا اگر آمريکاييها برجام را پاره کنند، آن را آتش مي زنيم!»

چه اظهارات ديروز روحاني با هدف کنايه به کلام مقام معظم رهبري باشد و چه نباشد، اين دو سخن نميتوانند باهم ارتباط منطقي داشته باشند، چرا که:

اولاً مقام معظم رهبري با مذاکره و توافق براي حل مسأله هسته اي هرگز مخالف نبوده اند و قبل از بر سرکار آمدن دولت يازدهم نيز مذاکراتي براي حل مسئله هسته اي با گروه 5+1 و حتي مستقيماً با آمريکا (در عمان) انجام شده بود.

ثانياً اگر مقام معظم رهبري در جايي براي مذاکرات، خط قرمز يا شرط و شروط گذاشتند، در جهت مخالفت با توافق يا لغو قطعنامه هاي سازمان ملل نبود، بلکه براي جلوگيزي از تضييع حقوق ملت در برابر زياده خواهيهاي موجود و بدعهديهاي احتمالي بوده است.

ثالثاً انسان خيلي بايد ذليل باشد که حتي باوجود پاره کردن برجام توسط آمريکا، از آتش زدن آن ابا داشته باشد؛ و البته پاره کردن برجام صرفاً پاره کردن کاغذنوشته آن نيست، بلکه کارشکنيهايي که موجب تضييع حقوق ايران در برجام ميشود هم به منزله پاره کردن برجام هستند.

رابعاً مقام معظم رهبري در برابر قطعنامه هاي سازمان ملل و تحريمها هرگز شعاري برخورد نکردند؛ ايشان همواره فرمودند تنها راه مقابله با جنگ اقتصادي دشمن، تحقق اقتصاد مقاومتي با اقدام و عمل است؛ مقوله اي که متأسفانه روحاني و برخي دولتمردان آن را در حد يک لقلقه زبان نگه داشته اند.

البته مطلب فوق اين احتمال را منتفي نميداند که روحاني با اين سخنان در پي کنايه زدن به مقام معظم رهبري باشد به خصوص که ميدانيم روحاني در شرايط بسيار سختي به سر ميبرد و در حالي که تنها 80 روز به انتخابات باقي مانده است، در خلاء عملکردهاي قابل ارائه، ناچار است با حرفهاي هرچند بي ادبانه، تند و بي ربط، نظرها را به خودش جلب کند.